In het kinderbadje

Met het gehele gezin zijn wij vorige week een midweekje naar Center Parcs geweest. Inmiddels onze tweede keer samen met Colin dat wij lekker gingen spetteren en plonzen in het subtropisch zwemparadijs. Ondanks dat zijn kampeerbedje op onze slaapkamer stond, hadden wij ditmaal een vierpersoonshuisje gehuurd. Die extra onbenutte slaapkamer is vooral superhandig voor opslag van alle reistassen, natte zwemgoed, badspeeltjes en buggy. Bij onze eerste keer was nog gekozen voor een bescheiden tweepersoonshuisje. Echter bleek toen ons bed praktisch in die kleine woonkamer-en-keuken-in-1 te staan. Enig minpunt van het tussen haakjes prima onderkomen was het verlaagde plafond in onze badkamer. Wanneer ik met mijn 1m82 staand in het ligbad wilde douchen moest ik mijn hoofd intrekken.

Dankzij onze boeking ruim voor de feestdagen hadden wij een bungalow nabij het zwembad en winkelcentrum toegewezen gekregen. Slechts een minuutje of tien zeulen met twee zware boodschappentassen (gevuld met zwemspullen, leesgoed en bammetjes) en Colin's rubberen zitbootje is prima te doen. Tevens een groot voordeel van zo'n vakantiepark bezoeken buiten hoogseizoen: je struikelt zelden over uitgelaten hitsige studenten en luidruchtige chagrijnige tokkies. Die liepen wij pas vrijdagmiddag bij ons vertrek tegen het puberende of getatoeëerde lijf toen hun kerstvakantie zojuist van start was gegaan. Tot ons geluk vertoefden wij tussen een bescheiden aantal andere jonge ouders met kleine kinderen die nog niet schoolplichtig zijn. Voor kinderlozen onder ons wellicht een gruwel, maar deze papa en mama hoeven tegenwoordig niet meer zo nodig bommetjes in het zwembad te maken.

Alles voor het jong

Amper heeft de Sint ons miezerig kleddernatte landje verruild voor Spanje, en iedereen versiert zijn huis voor Kerstmis. Deze jaren nul behoren spoedig tot het recente verleden, en in de eerste maand van het nieuwe decennium kunnen wij weer reikhalzend naar de lente uitkijken. Tijd vliegt voorbij ongeacht of iemand lange werkdagen draait of zoals mij vrijwillig 'huispapa' is. Zo beginnen Claudia en ik inmiddels de laatste weken van de zwangerschap af te tellen. Nog slechts een weekje of tien wellicht tot wij onze pasgeboren tweede zoon in onze armen mogen sluiten. Vanuit mijn ervaring met Colin's geboorte kan ik nu al voorspellen wat ons te wachten staat. Vanaf het allereerste moment dat je jouw kindje ziet, stroomt er door iedere ouder warme golven van intense oneindige liefde. Voor mij persoonlijk was het de allereerste keer in mijn leven dat ik vreugdetranen diep vanuit mijn hart voelde opwellen.

Daarna volgen enkele dagen dat je toch enigszins beduusd moet wennen aan de gezinsuitbreiding. Want was je net gewend om met z'n kinderloze tweetjes of bescheiden drietjes te zijn: voortaan kan je never nooit meer 'zomaar' even de deur uit voor boodschappen of visites voor wie weet hoe lang. Oude hobby's zoals uitgaan en ambitieuze carrièreplannen kunnen voorlopig ook in de ijskast. Alhoewel mijn vriendin en ik straks zodra onze kids kleuterleeftijd hebben bereikt heus wel weer eens saampjes naar de bios of uit eten zullen gaan. Ons vertier zal gedurende komende zestien jaren heus niet altijd uit speeltuinen en Burger Kings bestaan. Maar toegegeven voelde ik mezelf weer eventjes dat kleine jongetje toen Sinterklaas en zijn Pieten door onze straat trokken. En trots dat ik was om mijn oudste zoon onverschrokken bij de Goedheiligman op zijn paard te zien zitten.

Buren onder elkaar

Geachte schuin-overbuurvrouw,

Heel spijtig dat u niet op een volwassen wijze een alledaags huis-tuin-keukenprobleem kunt bespreken. Mij dunkt dat u ook niet gecharmeerd zou zijn van honden die tegen uw gevel plassen, dan wel op uw stoep poepen. Uw onnodige agressieve houding ten opzichte van mij (lees: uitkafferen als een 'hoe ironisch' hond en uw deur voor mijn neus dichtslaan) getuigt niet bepaald van een hoogstaand opvoedkundig voorbeeld. Zeker met uw drie luistervinkjes die ongetwijfeld op datzelfde moment om de hoek van de deur stonden. Terwijl ik slechts op kalme en beschaafde wijze met u over dit onderwerp wilde discussiëren.

Wij allen mogen in dit land dan wel een mond vol hebben over het wangedrag en de achteloosheid van anderen. Echter, zoals wij dagelijks op de televisie krijgen ingepeperd in die dure SIRE-reclamespotjes: een betere socialere maatschappij (of buurt) begint toch eerst bij jezelf. Graag wil ik bij deze laten weten dat onze deur openstaat voor een voortzetting over onze geschillen. Vice versa zou dit gelden wanneer Claudia en ik onze naaste buren (met wie wij overigens juist wél een goede verstandhouding hebben) welke manier dan ook ten overlast zouden zijn.

Met vriendelijke groet,
Uw schuin-overbuurman

Autootje zoeken

Met weer een gezinsuitbreiding op komst zoeken wij een mooie, ruime stationwagon voor twee volwassenen en minstens twee kinderen. Mogelijk zelfs voor een toekomstige hond zodra onze jongens beiden kunnen lopen. Je moet namelijk een beetje vooruit kijken wanneer je voor enkele jaren een auto aanschaft. Momenteel rijdt Claudia nog in een kekke, verraderlijk rappe Volkswagen New Beetle met een stevige V6-motor uit een Golf. Tot nu toe was dat best goed te doen zo met ons drietjes. Echter met een klein weekendje weg naar familie in West-Brabant heb je onderhand een aanhanger nodig voor alle bagage. Een onmisbare buggy, een uitklapbaar kampeerbedje, enkele speeltjes voor onze kleine, een toilettas met verschoonspullen, en wat al niet meer.

Gezien mijn vriendin over ongeveer drie maanden moet bevallen, hebben wij weinig tijd voor het afstruinen van autogarages. Gelukkig kan je vanaf jouw luie bureaustoel websites zoals Autotrack raadplegen waar alle actuele occasions te vinden zijn. Geen stad en land afrijden op zoek naar dat ene gewenste model met die specifieke kleur. Uitgaande van een maximale budget van 14.000 euro heb ik inmiddels uitgevogeld dat het waarschijnlijk geen Volkswagen wordt, en al zeker geen Audi. Golfjes Variant van een vorige generatie zijn vierkante koekblikken; Audi Avants zijn zo duur dat je net zo goed een nieuw exemplaar kunt kopen. Verder hebben wij geen hoge dunk van hufterige BMW's, hautaine Mercedesen, rammelende Fransozen, net-niet-Seats, vervuilende Amerikanen en immitatie Aziaten. Dan wordt het zeg maar... een modelletje Volvo V40?

Nóg een jongetje!

Zodra de eerste beelden op het scherm zichtbaar werden, wisten Claudia en ik meer dan genoeg: wij worden papa en mama van nóg een jongetje! Zo'n heel lief, ondernemend, stoer, maar soms ook eigenwijs en luidruchtig blond blauwogig mannetje met van diezelfde aandoenlijke krulletjes rondom zijn oren. Bij binnenkomst hadden wij kenbaar gegeven, dat in tegenstelling tot Claudia's eerste zwangerschap, wij ditmaal wél vooraf willen weten of er een jongetje of meisje wordt verwacht. Vergeleken met de echofoto's van Colin lijkt ook onze tweede zoon als twee druppels water op zijn grote broer. Het olijke wipneusje, het typisch ronde jongenskoppie, de kaaklijn van papa, het pruillipje van mama.

Nu rest ons slechts 18 weekjes geduld hebben voor de eerste 'real life' 3D-beelden van ons kindje. In de tussentijd ga ik maar eens een mooi geboortekaartje in elkaar flansen op mijn computer. Tenminste, wanneer ik niet druk bezig ben met onze achtertuin ruimen cq beplanten... Of twee onlangs aangeschafte oude paneeldeuren restaureren... Of onze peuter-in-wording entertainen en van zijn natje en droogje voorzien. Dit houdt me wel eventjes van de straat.